Harry Potter en de Geheugenpan (3)
Vandaag kwam een cliënt binnen met de klacht dat hij al dagen hoofdpijn had. “Gisteren was het zo erg dat ik migraine had en geen licht kon verdragen,” vertelde hij. “Het is net alsof er iets uit moet.”
Ik vroeg hem of dit gevoel hem bekend voorkwam. Hij knikte. Hij had dit vaker, vooral op dagen dat hij eindelijk vrij had. Deze cliënt verliest zichzelf vaak in het zorgen voor anderen en vergeet daarbij zijn eigen behoeften. Tijdens een eerdere sessie hadden we het erover gehad dat hij meer tijd voor zichzelf zou moeten nemen, maar zoals zo vaak gebeurt, was er niets veranderd.
Ik stelde voor om te brainspotten op de hoofdpijn. Hij gaf aan dat de pijn een 7 was op een schaal van 0 tot 10, behoorlijk intens. Gezien de ernst van de pijn besloot ik te beginnen met het zoeken naar een resourcepositie, een plek in zijn lichaam waar hij zich relatief rustig voelde. Hij benoemde zijn benen als de kalmste plek. Samen zochten we naar de oogpositie die bij deze rust hoorde.
Bijna meteen merkte hij een brok in zijn keel en voelde hij verdriet opkomen—verdriet om een relatie die was geëindigd. Ik vroeg hem bij dat gevoel te blijven, en toen vertelde hij dat ook zijn nek gespannen aanvoelde. De tranen begonnen te komen, en al snel stroomden ze over zijn wangen.
Van hoofdpijn naar generatiepijn
Terwijl hij sprak, verschoof het gesprek. Het begon bij het verdriet over het einde van de relatie, maar al snel kwamen we bij een dieper gevoel van verdriet: het gevoel van alleen zijn. Dit leidde tot verhalen over zijn oma, die haar hele leven ongelukkig was geweest, en vervolgens over zijn vader, die datzelfde verdriet in zich droeg en altijd voor zijn moeder had gezorgd.
We begonnen met spanningshoofdpijn, maar belandden in het doorgeven van intergenerationeel leed—pijn die door zijn familie van generatie op generatie was doorgegeven, maar nooit was losgelaten. De hoofdpijn was niet alleen fysiek; het was een uiting van een veel oudere pijn die nog altijd vastzat in zijn lichaam.
Door de tranen te laten stromen en de emoties volledig te ervaren, ontstond er ontspanning en ontlading. De spanning begon te verdwijnen, en het voelde alsof er een last van hem afviel.
Net zoals in de Geheugenpan van Harry Potter, begonnen we met één draadje—zijn hoofdpijn—en al snel bevonden we ons middenin een veel dieper verhaal. Dit ging niet alleen over een hoofdpijn, maar over generaties van onverwerkt verdriet, dat eindelijk de ruimte kreeg om gehoord te worden.
In deze ruimte van kwetsbaarheid en loslaten vonden we de helende kracht van het toestaan van emoties. Soms houdt het lichaam meer vast dan we ons realiseren, en het vraagt moed om niet alleen onze eigen lasten onder ogen te zien, maar ook die we hebben geërfd.
Nieuwsgierig wat Brainspotting voor jouw kan betekenen?
Ben je klaar om je eigen “Geheugenpan” te verkennen? Zowel in Barneveld als in Boskoop hebben we ruimte voor nieuwe aanmeldingen.
