Enkele weken geleden had ik het voorrecht om vier dagen lang een opleidingsgroep van therapeuten in Slovenië te begeleiden. Wat me deze dagen diep trof is hoe veel van de deelnemers zelf als kind te kort gekomen zijn. Dat is niet raar want de meeste “goede” therapeuten zijn zelf “wounded healers”.
Ook in deze groep kwam ik veel gewondheid tegen. Verhalen van ouders die zo hard moesten werken dat ze hun kinderen te weinig aandacht konden geven. Verhalen van ouders die moeilijk om konden gaan met dat kind dat anders was dan de rest. Verhalen van een kind dat nauwelijks aangeraakt werd en nu bang is autistisch te zijn. Verhalen van ouders die vreemdgingen en kinderen van zeven die de zorg voor het gezin op zich namen.
Sommige verhalen breken je hart!
Op een van deze dagen kwamen al deze verhalen en de daarbij behorende tranen bij elkaar. En al luisterend naar deze verhalen resoneerden steeds de volgende woorden in mij:
“Will you hold me
Will you tell me
That I’m yours, I’m yours…”
Een aantal weken geleden nam ik samen met college Hans een podcast op met Rokus Maasland van The Bowery. In deze podcast vertelt hij dat hij met zijn liedjes “huisjes probeert te bouwen waarin mensen even kunnen schuilen”. Sindsdien heb ik vele van zijn liedjes beluisterd en een van die “huisjes” trof me diep. Het is het liedje “Hidden al along”.
“Did you see me today
I just wanted to play
You had to go but did you want to stay
With another day done
I don’t feel like I’ve won
Your attention or affection that I crave”
Het liedje raakte me diep. Ik ken dat gevoel van zo graag gezien willen worden en het gevoel te hebben dat dat niet lukt. De wanhoop die dat oproept en het diepe verdriet. De twijfel aan jezelf. Ben ik niet goed genoeg?
“I did all that I could
And I did what I should
But still it’s not enough to catch your gaze”
Dit liedje resoneerde bij mij toen ik naar al de verhalen luisterde. Een meisje van maar een paar jaar oud dat het anders deed dan anderen en het was nooit genoeg. Een meisje die zo graag wilde spelen, maar haar moeder was te druk. Een meisje dat geknuffeld wilde worden, maar ouders had die dat niet konden. Een meisje dat als zeven jarige voor het gezin zorgde toen vader vreemdging.
Wat doe je als je zoveel leed hoort?
Wat doe je als je zoveel leed hoort? Het enige wat ik te bieden had was erbij stilstaan. Luisteren, erkennen en het leed zien. Meeleven en meevoelen en soms een traantje wegpinken. Het voelde zo weinig, maar het bleek zoveel te zijn.
Na vier dagen was ik verwonderd en geraakt door wat mensen ervaren hadden. Hoe belangrijk het is om mensen te zien en even stil te staan bij wat ze hebben meegemaakt. Iemand zei het als volgt:
“Ik wilde heel graag met je in contact komen en in ieder geval bedanken! Bedankt voor al je aandacht, zorg en vriendelijkheid. Bedankt dat ik me gehoord, gezien en geliefd voelde.”
Ik begin me steeds vaker te realiseren dat een groot deel van ons werk als therapeut eruit bestaat dat we mensen zien. Ruimte scheppen voor hun verhaal en hen zien in de tranen die nog nooit gehuild zijn. Eigenlijk scheppen wij ook huisjes waar mensen even kunnen schuilen. Waar ze datgene wat ze ooit verloren zijn onder ogen zien en op adem kunnen komen.
Toen ik dit deelde met een cliënt zei zij heel wijs “de belangrijkste momenten in onze therapie zijn niet de momenten waarop je wijze dingen zegt, maar de momenten dat je er gewoon even bent en waar ik gewoon mezelf mag zijn.”
Ben jij op zoek naar een plek om jouw verhaal te vertellen? Wij hebben ruimte in zowel Barneveld als Boskoop.
